13 Μαρτίου 2012

7 ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ, ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ

Όταν παρατηρεί κανείς προς τα μέσα, «πίσω από την βιτρίνα», αρχίζει να βλέπει ενδιαφέροντα πράγματα.
Για παράδειγμα όλοι σας έχετε βρεθεί σε κάποιο μέρος όπου απαιτείται σοβαρότητα, αλλά εσείς δεν μπορείτε να φερθείτε ανάλογα. Πάντα συναντάμε αυτήν την εσωτερική κατάσταση σε κηδείες ή σε νοσοκομεία όπου κάνουμε επίσκεψη για κάποιον άρρωστο.
Ή αντιθέτως, σίγουρα σας έχει τύχει να βρίσκεστε σε έναν γάμο ή μία γιορτή αλλά να βαριέστε αφόρητα. Κάποιο δυσάρεστο, για εσάς γεγονός, σας έχει χαλάσει την διάθεση και σας είναι αδύνατον να συμμετέχετε «με την καρδιά σας».
Ένας ερωτευμένος αισθάνεται άσχημα οπουδήποτε αλλού εκτός από το μέρος όπου βρίσκεται η αγαπημένη του. Του είναι δύσκολο έως αδύνατον να μπορεί να ζει «φυσιολογικά» όπως όλος ο κόσμος. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να υποκρίνεται ότι συμμετέχει στις διάφορες δραστηριότητες.
Πάντοτε είναι δύσκολο να συνδυάζουμε σωστά τις εσωτερικές μας καταστάσεις με εξωτερικά γεγονότα και όταν πετύχουμε κάτι τέτοιο τότε ξέρουμε να ζούμε έξυπνα…
Δεν έχει σημασία εάν τα εξωτερικά γεγονότα της ζωής είναι ευχάριστα ή δυσάρεστα. Εκείνο που έχει σημασία είναι το να μπορούμε να έχουμε την κατάλληλη εσωτερική κατάσταση, η οποία ταιριάζει με το εξωτερικό γεγονός. Η κατάλληλη εσωτερική κατάσταση είναι το καλύτερο «όπλο» αντιμετώπισης των εξωτερικών συμβάντων.
Οι άνθρωποι που ξέρουν να συνδυάσουν συνειδητά το εξωτερικό συμβάν με την κατάλληλη εσωτερική κατάσταση είναι σπάνιοι. Είναι εκείνα τα άτομα, τα οποία ξέρουν να ζουν συνειδητά.
Ο υπόλοιπος κόσμος κλαίει όταν πρέπει να γελάσει και γελάει όταν πρέπει να κλάψει. Δεν μπορεί να έχει έλεγχο στην ζωή του. Ο έλεγχος απαιτεί την ικανότητα του «να αποφεύγεις τα άκρα». Είναι σωστό να λυπηθείς σε ένα τραγικό γεγονός, αλλά είναι λάθος να απελπιστείς. Είναι σωστό να χαρείς σε μία γιορτή, αλλά είναι λάθος να καταλήξεις μεθυσμένος και εκτός ελέγχου.
Όλοι μας φέρνουμε, κρυμμένους βαθιά στον ψυχισμό μας, τους παράγοντες της δυστυχίας της δικής μας αλλά και των άλλων. Επειδή πάντοτε είμαστε οι «πιο» καλοί, οι «πιο» δίκαιοι, οι «πιο» αδικημένοι από όλους τους άλλους ανθρώπους θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να φερόμαστε όπως φερόμαστε. Αξιολογούμε τον εαυτό μας με υπερβολικά μεροληπτικό τρόπο. Αγαπάμε υπερβολικά τον εαυτό μας και έτσι αποφεύγουμε να του προσάψουμε οποιαδήποτε ευθύνη για τα λάθη μας.
Με αυτόν τον τρόπο, ζούμε κάθε ημέρα μέσα σε μία μικρή προσωπική κόλαση αυτοαναγορευόμενοι σε μάρτυρες. Δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι τα δυσάρεστα γεγονότα είναι συνήθως απόρροια των δικών μας δράσεων.
Είναι απολύτως απαραίτητο να ξέρουμε κάθε στιγμή σε ποιο σημείο της «ψυχολογικής μας χώρας» βρισκόμαστε σε σχέση με το εξωτερικό γεγονός που μας συμβαίνει την συγκεκριμένη στιγμή.
Κάθε γεγονός έχει μία χαρακτηριστική ψυχολογική γεύση. Επίσης, η εσωτερική κατάσταση είναι διαφορετική από το «ίχνος» που αφήνει το εξωτερικό γεγονός μέσα μας.
Για παράδειγμα, πάμε σε έναν γάμο. Παντρεύεται κάποιος φίλος μας. Όμως αντί να «συντονιστούμε» με την γενική ατμόσφαιρα και να χαρούμε το γεγονός συμβαίνει κάτι άλλο. Ένα ελάττωμα ζήλιας ενεργοποιείται. Ο φίλος μας, είχε ας πούμε, την τύχη να παντρευτεί μια πλούσια και όμορφη κοπέλα. Ένα νοσηρό σύννεφο ζήλιας καλύπτει τον ψυχικό μας κόσμο. Αρχίζουμε τότε να βλέπουμε «στραβά» στην όλη υπόθεση. Έτσι φτάνουμε στο σημείο να μην διασκεδάσουμε καθόλου, χάνοντας τον καιρό μας μέσα σε εμπάθειες για την τύχη του άλλου, την οποία εμείς δεν είχαμε αν και το αξίζαμε περισσότερο από αυτόν.
Μια τέτοια λανθασμένη εσωτερική κατάσταση «μολύνει» ψυχολογικά τους άλλους ανθρώπους. Αν και η εσωτερική μας κατάσταση δεν είναι άμεσα αντιληπτή, οι άλλοι καταλαβαίνουν υποσυνείδητα ότι κάτι συμβαίνει. Έτσι αρχίζουν να κρατάνε μία αμυντική στάση. Όλο αυτό σιγά σιγά εξελίσσεται σε εχθρότητες και μίση. Δημιουργούνται προβλήματα, τα οποία είναι άλυτα γιατί κανείς δεν έχει παρατηρήσει πως ξεκίνησαν και επομένως κανείς δεν μπορεί να δώσει μία λύση.
Έτσι αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε την ζωή μας, είναι απαραίτητο να αρχίσουμε από την αλλαγή και την διόρθωση των λανθασμένων εσωτερικών μας ψυχολογικών καταστάσεων.
Η κατάλληλη μετατροπή των λανθασμένων καταστάσεων της συνείδησής μας, μας επιτρέπει να αποκτήσουμε ένα «πηδάλιο» με το οποίο μπορούμε να πλεύσουμε μέσα στον ωκεανό της πρακτικής ζωής. Στην αντίθετη περίπτωση είμαστε σαν ένα ακυβέρνητο πλοίο, έρμαιο των κυμάτων (συμβάντων) της εξωτερικής ζωής.
Φυσικά είναι ανθρωπίνως αδύνατον να μπορέσουμε να επηρεάσουμε όλες τις εξωτερικές καταστάσεις. Κάποιες φορές είναι αναγκαίο να έχουμε την υπομονή να περάσει το «κύμα», το οποίο είναι πολύ μεγάλο για τις δυνατότητές μας. Σοβαρές αρρώστιες, θάνατοι και οικονομικές καταστροφές για λόγους έξω από την προσωπική μας θέληση, είναι γεγονότα τα οποία πρέπει να γίνονται δεκτά με υπομονή. Μπορούμε μόνο να περιμένουμε να περάσουν. «Χρόνος ιατρός πάντων».
Ας πάρουμε τώρα κάποιες λανθασμένες εσωτερικές καταστάσεις για παράδειγμα:
-Η λανθασμένη εσωτερική κατάσταση του τζόγου μπορεί να μας προκαλέσει σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
-Η λανθασμένη εσωτερική κατάσταση του αλκοολικού μπορεί να μας προκαλέσει προβλήματα υγείας, αλλά και οικονομικά και κοινωνικά.
-Η λανθασμένη εσωτερική κατάσταση της υπερηφάνειας μπορεί να μας προκαλέσει προβλήματα με τους άλλους ανθρώπους, οι οποίοι επίσης έχουν την δική τους άποψη υπερηφάνειας.
-Η λανθασμένη εσωτερική κατάσταση της λαγνείας μπορεί να μας προκαλέσει οικογενειακά προβλήματα, διάλυση οικογενειών, μίση, δικαστήρια, τσακωμούς, διαζύγια κλπ.
Ο κατάλογος είναι τεράστιος και οποιοσδήποτε άνθρωπος το καταλαβαίνει αυτό.
Επομένως είναι απαραίτητο να σταματήσουμε να διαμαρτυρόμαστε για όλα εκείνα που μας συμβαίνουν. Κανονικά, πρέπει να αρχίσουμε να παρατηρούμε τις εσωτερικές καταστάσεις μας, οι οποίες δίνουν την ευκαιρία στα εξωτερικά γεγονότα να αρχίσουν να εκδηλώνονται με τρόπο οδυνηρό για εμάς. Δεν είναι τόσο σημαντικό το εξωτερικό γεγονός, όσο ο τρόπος με τον οποίον αντιδρούμε μπροστά σε αυτό.
Ο τρόπος αντίδρασής μας είναι το σημείο καμπής στο οποίο ακόμη και δυσάρεστα γεγονότα μπορούν να μετατραπούν σε, ψυχολογικώς, ωφέλιμα για εμάς. Και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από την προσωπική μας προσπάθεια.