4 Ιουλίου 2012

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μολονότι καταλήγει να φαίνεται παράδοξο, όλοι θα πρέπει να συμφωνήσουμε, χωρίς αμφιβολία, ότι το πιο φοβερό αίνιγμα της ζωής είναι, ακριβώς, το μέγα άγνωστο που εγείρει την πιθανότητα των μετά θάνατον καταστάσεων, καθώς και των εσώτερων διαδικασιών τους.

Σε όλους τους γνωστούς πολιτισμούς και από τις πιο μακρινές εποχές, το μυστήριο του θανάτου υπήρξε και συνεχίζει να είναι, αυτό που περισσότερο φοβίζει τον άνθρωπο.

Στην αιώνια ερώτηση του αν υπάρχει ζωή πιο πέρα από το θάνατο, βρίσκουμε στον όχλο δύο κλασικές απα­ντήσεις:

O σκεπτικιστής θα πει:

-Όχι, εγώ δεν πιστεύω. Κανείς δεν επέστρεψε από τον τάφο για να το διηγηθεί.

Και ο πιστός, αισθανόμενος φαινομενικά σίγουρος για την θρησκεία του, θα σχολιάσει:

-Μα βέβαια! πρέπει να υπάρχει και κάτι ακόμα πέρα από αυτή την ζωή.

Το θέμα είναι ότι κανείς από τους δύο δεν γνωρίζει ποια είναι η πραγματικότητα του τόσο ακανθώδους προβλή­ματος.

Η Επιστήμη, η Ανθρωπολογία, η Φιλοσοφία και πρό­σφατα, η Παραψυχολογία, ενδιαφερόμενες να βρουν μια έγκυρη λύση στο πρόβλημα δεν εφείσθησαν προσπαθειών ούτε μέσα για να προωθήσουν την ερευνά τους.

Δυστυχώς, η επίτευξη μιας από κοινού συμφωνίας, που να περιλαμβάνει ακόμη και την σκοπιά που υποστηρίζει η θρησκεία, δεν έχει γίνει δυνατή μέχρι στιγμής.

Προς βοήθεια μας, δύο βασικά σε υλικό βιβλία έφθασαν έως εμάς, γεμάτα από Σοφία, που προκαλούν σύγχυση στους σκεπτικιστές και ενθαρρύνουν τους επιστήμονες Αναφερόμαστε στην Θιβετανική ΒΙΒΛΟ των Νεκρών, γνωστή σαν ΜΠΑΡΤΟ ΘΟΔΩΛ, και στην ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΒΙΒΛΟ των Νεκρών. Σ’ αυτά δείχνονται οι εντολές που πρέπει να ακολου­θούνται για να βοηθάμε ώστε οι Ψυχές των αποσαρκωμένων να μην παρεκκλίνουν στον άλλο κόσμο.

Από την άλλη πλευρά, οι εμπειρίες που διηγούνται τα άτομα εκείνα που, αφού είχαν δηλωθεί κλινικώς νεκρά, επέστρεψαν στην ζωή και η επιστημονική επαλήθευση ορι­σμένων γνωστών περιπτώσεων ξανα-ενσαρκωμένων ατόμων, μας επιτρέπει να βεβαιώσουμε, σαν αποδεδειγμένο γεγονός, ότι τον θάνατο τον ακολουθεί αναπόφευκτα η ζωή.

Το σωστό, απ’ την δική μας μεριά, θα ήταν να ζήσουμε με την ίδια μας την σάρκα αυτό το βαθύ μυστήριο. Για να πειραματιστούμε και να γνωρίσουμε τις διαδικασίες που διέπουν τον θάνατο δεν είναι αναγκαίο να περάσουμε από τον ίδιο τον θάνατο όπως κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει

Το πέπλο της Ίσιδος που αποκρύπτει όλα τα αινίγμα­τα, πέφτει γενόμενο κουρέλια στα πόδια αυτού που διέ­σχισε το μονοπάτι της Γνώσης. Αυτή είναι η περίπτωση του Δρ. Σαμαέλ Αούν Βεόρ, ιδρυτή της Γνωστικής Ανθρωπο­λογίας.

Σ’ αυτό το μικρό έργο, ο συγγραφέας μας δείχνει τον καρπό της απευθείας ερευνάς του στους Ανώτερους Κόσμους της Φύσης, με την ακρίβεια, σαφήνεια και συνθετικότητα που πάντα τον χαρακτήριζαν, για το καλό όλης της ανθρωπό­τητας.

Με την ιδιότητα του Αβατάρα του Υδροχόου, μας προ­σκαλεί, σ’ όλα τα έργα του, σ’ έναν εσώτερο στοχασμό και σε μια θεωρητικο-πρακτική συμμετοχή αυτών των υπερβατι­κών Γνωστικών Σπουδών.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Κατά την πορεία της ύπαρξης, ρέουν διαφορετικοί τύποι ενέργειας στον ανθρώπινο οργανισμό. Κάθε τύπος ενέργειας έχει το δικό του σύστημα δράσης, κάθε τύπος ενέργειας εκδηλώνεται στον καιρό του. Στους τέσσερις και μισό μήνες από την σύλληψη εκδηλώνεται η κινητήρια και μυϊκή δύναμη, και αυτό σχετίζεται με την γέννηση της αναπνευστικής και πνευμονικής λειτουργίας. Στους δέκα και μισό μήνες, η ανάπτυξη, με τους θαυμάσιους μεταβο­λισμούς της και τους συνδετικούς της ιστούς. Μεταξύ του δεύτερου και τρίτου χρόνου του παιδιού, κλείνει η πρόσθια πηγή των νεογέννητων παιδιών σχηματίζοντας έτσι, εκ των πραγμάτων, τέλεια το εγκεφαλονωτιαίο σύστημα.

Κατά τα επτά πρώτα χρόνια, σχηματίζεται η ανθρώπινη προσωπικότητα. Στα 14 χρόνια εμφανίζεται η προσω­πική ενέργεια να ρέει κατακλυσμικά στο συμπαθητικό νευρικό σύστημα. Στα 35 χρόνια εμφανίζεται το σεξ με την υπερβατική του μορφή δημιουργικής συγκίνησης. Είναι όταν φθάνουμε σ’ αυτήν την ηλικία που μπορούμε να κατα­σκευάσουμε αυτό που ονομάζεται Ψυχή. Ο κανονικός άνθρω­πος δεν έχει Ψυχή, ή να το πούμε καλύτερα ούτε είναι ακόμη Άνθρωπος, ούτε έχει Ψυχή.

Το διανοητικό ζώο, που λανθασμένα ονομάζεται κανο­νικός άνθρωπος, είναι μια μηχανή που ελέγχεται από την λεγεώνα του Εγώ, αυτό είναι πολυπληθές. Πρέπει να διαβάσω ένα βιβλίο λέει η διανοητική λειτουργία, πηγαί­νω σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα λέει η κινητική λειτου­ργία, πεινάω, δεν θα πάω πουθενά δηλώνει η πέψη, προτιμώ να πάω κάπου με μια γυναίκα δηλώνει το περιπα­θές εγώ κλπ, κλπ. Όλα αυτά τα Εγώ τσακώνονται μεταξύ τους. Το Εγώ που τώρα ορκίζεται στην Γνώση, αντικαθίσταται από άλλο που μισεί την Γνώση. Το Εγώ που σήμερα λατρεύει μια γυναίκα αντικαθίσταται μετά από άλλο που την σιχαίνεται.

Μόνο κατασκευάζοντας την Ψυχή εγκαθιστούμε μια μόνιμη αρχή Συνείδησης μέσα σ’ εμάς τους ίδιους. Εκείνος που έχει Ψυχή ζει συνειδητά μετά τον θάνατο. Η Ψυχή μπο­ρεί να δημιουργηθεί με την συσσώρευση των πιο λεπτών ενεργειών που παράγει ο οργανισμός, και των αποκρυσταλ­λώσεων τους, μέσω υπέρτατων προσπαθειών για να γίνεται ολοκληρωτικά και οριστικά αυτοσυνειδητή. Δυστυχώς το διανοητικό ζώο που ονομάζεται άνθρωπος, σπαταλάει αδέξια αυτές τις ενέργειες σε ορέξεις, φόβους θυμό, μίσος, φθόνο, πάθη, ζήλιες κλπ, κλπ.

Είναι επείγον να δημιουργούμε την Συνειδητή θέληση. Είναι απαραίτητο να υποβάλλουμε τις σκέψεις και πράξεις μας σε Εσωτερική Κρίση. Μόνο έτσι μπορούμε να δημιου­ργούμε αυτό που ονομάζεται Ψυχή. Χρειαζόμαστε να Αυτογνωριστούμε βαθιά για να δημιουργήσουμε την Ψυχή.

Η ΑΚΤΙΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Η ακτίνα του θανάτου ελαττώνει τον ονομαζόμενο άνθρωπο σε μια απλή μοριακή πεμπτουσία, έτσι όπως ένας τόνος άνθη μπορεί να ελαττωθεί σε μια απλή σταγόνα αρωματικού μύρου.

Η ενέργεια του θανάτου, όντας τόσο ισχυρή, κατα­στρέφει ολότελα τον ανθρώπινο οργανισμό. Είναι ένα ρεύμα τόσο υψηλότατης τάσης, που αναπόφευκτα καταστρέ­φει τον οργανισμό όταν φθάνει να κυκλοφορεί μέσα από αυτόν. Έτσι όπως ένας κεραυνός (ακτίνα) μπορεί να κομμα­τιάσει ένα δένδρο, έτσι επίσης η Ακτίνα του Θανάτου ελαττώνει σε στάχτες το ανθρώπινο σώμα. Είναι ο μοναδι­κός τύπος ενέργειας που ο οργανισμός δεν μπορεί να αντέξει. Αυτή η ακτίνα συνδέει τον θάνατο με την σύλληψη, τα δύο αντίθετα εφάπτονται.

Όταν η ουσία διαχωρίζεται από το σώμα, κάτω απ’ το φοβερό κτύπημα της Ακτίνας του Θανάτου, παράγεται μια τρομακτική ηλεκτρική τάση σύμφωνα με μία νότα-κλειδί, αξιωματικό αποτέλεσμα του οποίου είναι η κίνηση και ο συνδυασμός των καθοριστικών ΓΟΝΙΔΙΩΝ του μελλοντικού φυσικού σώματος.

Έτσι είναι πως τα λεπτά συστατικά του γόνιμου αυγού παίρνουν την κατάλληλη διάταξη έχοντας για βάση την ηλεκτρική τάση και την νότα-κλειδί του Θανάτου.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ

Δύο πράγματα πηγαίνουν στο μνήμα: το πρώτο είναι το Φυσικό Σώμα, το δεύτερο είναι η Ανθρώπινη Προσωπικό­τητα. Αυτή η τελευταία, όπως ήδη είπαμε, σχηματίζεται κατά τα πρώτα χρόνια της παιδικής ηλικίας και ισχυρο­ποιείται με τις εμπειρίες.

Πότε-πότε η Προσωπικότητα περιφέρεται στο κοιμητή­ριο. Άλλοτε πάλι, βγαίνει από το μνήμα όταν την επισκέ­πτονται οι πενθούντες και της φέρνουν λουλούδια. Αλλά, λίγο-λίγο η προσωπικότητα αποσυντίθεται. Η προσωπικό­τητα είναι ενεργητική και ατομική. Η προσωπικότητα είναι φθαρτή. Δεν υπάρχει κανένα αύριο για την προσωπι­κότητα του μακαρίτη, αυτή είναι θνητή.

Η προσωπικότητα δεν επανενσαρκώνεται. Η προσωπικό­τητα είναι κόρη του καιρού της και πεθαίνει στον καιρό της. Εκείνη που συνεχίζει είναι η Ουσία, δηλαδή, το φάντασμα του νεκρού. Μέσα σ’ αυτό το φάντασμα εκτυλί­σσεται το επανενσαρκωνόμενο ΕΓΩ, το «Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ».

Αυτό το τελευταίο είναι λεγεώνα διαβόλων που συνε­χίζουν. Είναι σφάλμα να διχαζόμαστε μεταξύ των δύο ΕΓΩ, ενός Κατώτερου τύπου και ενός Ανώτερου τύπου. Το ΕΓΩ είναι ΛΕΓΕΩΝΑ ΔΙΑΒΟΛΩΝ που αναπτύσσονται μέσα σ’ εμάς τους ίδιους· αυτό είναι όλο.

Πολλά λέγονται στην απόκρυφη λογοτεχνία γύρω απ’ το ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΓΩ, το ΘΕΪΚΟ ΕΓΩ, αλλά καταλήγει ότι αυτό το ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΓΩ δεν είναι τέτοιο ΕΓΩ. Η ΥΨΙΣΤΗ ΘΕΟΤΗΤΑ υπερβαίνει κάθε ΕΓΩΪΚΟΤΗΤΑ. Εκείνο που δεν έχει βέβηλο όνομα είναι το ΕΙΝΑΙ, ο ΕΣΩΤΕΡΟΣ.

Η ΟΥΣΙΑ είναι μοριακή. Η ουσία, το φάντασμα του νεκρού, ζει κανονικά στον μοριακό κόσμο. Έτσι λοιπόν, πεθαίνοντας βγαίνουμε από τον Κυτταρικό Κόσμο και εισερχόμαστε στο Μοριακό Κόσμο, χρησιμοποιούμε ένα μοριακό σώμα.

Η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών λέει κυριολεκτικά το ακόλουθο: «Ω! ευγενή από γέννα ...το παρόν σου σώμα, όντας ένα σώμα επιθυμίας ...δεν είναι ένα σώμα από χονδροειδές υλικό, έτσι που εσύ έχεις την δύναμη να δια­περνάς οποιαδήποτε πέτρινη μάζα, λόφους, βράχια, χώμα, σπίτια και το ίδιο το Όρος Μερού, χωρίς να βρίσκεις εμπόδιο ...Είσαι τώρα κάτοχος της ισχύος των θαυμάσιων πράξεων, η οποία, παρ’ όλα αυτά, δεν είναι καρπός κάποιου Σαμαδί, αλλά της δύναμης που έρχεται σε σένα φυσικά ... Εσύ μπορείς, στιγμιαία, να φθάσεις σ’ οποιοδήποτε τόπο επιθυμείς έχεις την δύναμη να φθάσεις εκεί σε λιγότερο χρόνο απ’ αυτόν που χρειάζεται ένας άνθρωπος να ανοίξει και να κλείσει το χέρι. Αυτές τις ποίκιλλες δυνάμεις συγκινητικής ανατριχίλας και αλλαγής μορφής μην τις επιθυμείτε, μην τις επιθυμείτε».

ΤΟ ΖΩΤΙΚΟ ΣΩΜΑ

Στον ανθρώπινο οργανισμό υπάρχει ένα θερμο-ηλεκτρο-μαγνητικό σώμα. Αυτό είναι το Ζωτικό Σώμα. Αυτό το σώμα είναι η έδρα της οργανικής ζωής. Κανένας οργα­νισμός δεν θα μπορούσε να ζει χωρίς το Ζωτικό Σώμα. Κάθε άτομο του Ζωτικού Σώματος διεισδύει μέσα σε κάθε άτομο του φυσικού σώματος για να το κάνει να δονείται εντατικά.

Όλα τα χημικά, φυσιολογικά, και βιολογικά φαινόμενα, κάθε φαινόμενο αντίληψης, κάθε μεταβολική αντίδραση) κάθε δράση των θερμίδων κλπ, έχουν την βάση τους στο Ζωτικό Σώμα.

Αυτό το σώμα είναι, πραγματικά, το ανώτερο τμήμα του φυσικού σώματος, το Τετραδιαστατικό σώμα. Κατά την τελευταία στιγμή της ζωής, αυτό το σώμα διαφεύγει από τον φυσικό οργανισμό. Το Ζωτικό Σώμα δεν εισέρχεται στο μνήμα. Το Ζωτικό σώμα αιωρείται κοντά στο μνήμα και αποσυντίθεται αργά-αργά καθώς αποσυντίθεται το πτώμα. Στο μνήμα εισέρχονται μόνο το πτώμα και η προσωπικότητα του πεθαμένου. Το Ζωτικό σώμα έχει περισσότερη πραγμα­τικότητα από το Φυσικό Σώμα. Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι κάθε 7 χρόνια αλλάζει ολότελα και δεν παραμένει ούτε καν ένα παλιό άτομο του σώματος αυτού. Εντούτοις, το Ζωτικό Σώμα δεν αλλάζει. Σ αυτό το σώμα περιέχονται όλα τα άτομα της παιδικής εφηβείας, της νεότητας, της ωριμότητας και του εσχάτου γήρατος. Το Φυσικό Σώμα ανήκει στον κόσμο των τριών διαστάσεων. Το Ζωτικό Σώμα είναι το σώμα της Τέταρτης Διάστασης.

Η ΠΕΜΠΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Τα φαντάσματα των πεθαμένων ζουν στην πέμπτη Διάσταση αυτή είναι η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. Το μήκος, το πλάτος και το ύψος, σχηματίζουν τις τρεις διαστάσεις του μορι­ακού κόσμου. Ο Χρόνος είναι η Τέταρτη Διάσταση, η Αιωνιότητα είναι η πέμπτη. Και εκείνο που βρίσκεται πιο πέρα απ’ την Αιωνιότητα και τον Χρόνο, αντιστοιχεί στην Έκτη Διάσταση.

Πραγματικά, η απελευθέρωση αρχίζει στην Έκτη Διά­σταση, τον κόσμο του θεϊκού Πνεύματος, που είναι ο Ηλεκτρονικός Κόσμος, ο κόσμος της Έκτης Διάστασης. Το καθετί που πεθαίνει, εισέρχεται στην Πέμπτη Διάσταση. Η Αιωνιότητα ανοίγεται για να καταβροχθίσει τους πεθαμέ­νους και μετά τους εξωθεί από τους κόλπους της για να τους επιστρέψει στον κόσμο του χρόνου και της φυσικής μορφής. Οι πεθαμένοι είναι εξόριστοι της Αιωνιότητας επειδή δεν κατέχουν ακόμη το ΕΙΝΑΙ. Μόνο εκείνοι που κατέχουν το ΕΙΝΑΙ μπορούν να ζουν στην Αιωνιότητα. Το ΕΙΝΑΙ είναι ο ΙΝΤΙΜΟ, το ΠΝΕΥΜΑ.

Είναι αναγκαίο να δουλεύει κάποιος πρώτα με την μοριακή ύλη για να κατασκευάζει την Ψυχή. Μετά, να ραφινάρει την ενέργεια αυτής της Ψυχής σ’ έναν υψηλότερο βαθμό, για να κατασκευάζει το Πνεύμα. Πρέπει να μετα­τρέπουμε την μοριακή ύλη σε ηλεκτρονική και να διασπούμε το άτομο, για να ν’ απελευθερώνουμε την Ιερή Φωτιά που μας μετατρέπει σε θεϊκά Πνεύματα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

ΟΙ ΆΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Η σύγχρονη θετικιστική φιλοσοφία θεμελιώνεται στην ύπαρξη της ύλης (Υλισμός) και της ενέργειας. Πολλά έχουν λεχθεί σχετικά με την δύναμη και την ύλη, αλλ’ αυτές συνεχίζουν, σε πείσμα όλων των θεωριών, όντας οι άγνωστοι Χ και Ψ. Οι αντιδραστικοί οπαδοί της θετικιστι­κής φιλοσοφίας, ζουν προσπαθώντας πάντα να ορίσουν την μία μέσω της άλλης· είναι γελοίο, τρομακτικά γελοίο, να ορίζεις το άγνωστο δια του αγνώστου.

Η υλιστική φιλοσοφία λέει: Ύλη είναι εκείνο στο οποίο διεκπεραιώνονται οι αλλαγές που ονομάζονται κινή­σεις. Και κινήσεις είναι εκείνες οι αλλαγές που διεκπε­ραιώνονται στην ύλη. Αυτή είναι η ταυτότητα του άγνωστου, Χ ίσον Ψ, και Ψ ίσον Χ. Ολοκληρωτική άγνοια φαύλος κύκλος και παράλογος. Στην πραγματικότητα κανείς δεν είδε την ύλη, ούτε την ενέργεια. Το ανθρώπινο ον αντιλαμβάνεται μόνο φαινόμενα, πράγματα, μορφές, εικόνες κλπ. Ποτέ δεν είδαμε τις ουσίες των πραγμάτων. Μία δεδομένη ουσία, δεν είναι ακριβώς ύλη, αλλά ξύλο, χαλκός, κασσίτερος, πέτρα κλπ. Ούτε έχουμε δει ποτέ την ενέργεια διαχωρι­σμένη από την κίνηση. Ποτέ δεν έχουμε δει την ύλη διαχω­ρισμένη από τις μορφές και τα αντικείμενα.

Μία χούφτα χώμα έχει μια καθορισμένη μορφή, ένα άγαλμα έχει μια καθορισμένη μορφή, ο πλανήτης Γη έχει μια καθορισμένη μορφή κλπ, κλπ.

Πραγματικά, αυτό που ονομάζεται Ύλη είναι μόνο μία αντίληψη τόσο αφηρημένη όπως η ομορφιά, η αγαθότητα, η αξία, η εργασία. Κανείς δεν είναι ικανός να βλέπει την ίδια την ουσία των πραγμάτων αυτή καθ’ εαυτή. Ουδείς γνωρίζει το Πράγμα αυτό καθαυτό.

Βλέπουμε την φυσική εικόνα του ανθρώπου, αλλά δεν βλέπουμε το πράγμα αυτό καθαυτό, το σώμα του ανθρώπου αυτό καθαυτό. Μόνο αναπτύσσοντας την Διαστημική Αίσθηση μπορούμε να βλέπουμε το σώμα αυτό καθαυτό, το πράγμα αυτό καθαυτό. Το διάστημα είναι το όχημα του νου, και μόνο με την Αίσθηση του Διαστήματος θα μπορούμε να μάθουμε το πράγμα αυτό καθαυτό. Αυτό είναι το Ζωτικό Σώμα του Ανθρώπου.

Ποιο θα ήταν το πράγμα ενός πλανήτη αυτό καθαυτό; Το Ζωτικό του Σώμα. Ποιο θα ήταν το πράγμα ενός ζώου αυτό καθαυτό; Το Ζωτικό Σώμα του ζώου. Ποιο θα ήταν το πρά­γμα της Γης αυτό καθαυτό; Η Ζωτική Γη.

O Ζωτικός Κόσμος αντιπροσωπεύει την Γη αυτή καθε­αυτή. Από αυτήν την Ζωτική Γη εξαρτάται η ζωή όλων των οργανισμών. Η Ζωτική Γη βρίσκεται στην Τέταρτη Διάσταση Το σημείο σε κίνηση αφήνει ένα ίχνος, αυτό είναι η γραμμή. Η γραμμή σε κίνηση αφήνει ένα ίχνος, αυτό είναι η επιφάνεια. Η επιφάνεια σε κίνηση μετατρέπεται σε στερεό και το στερεό σε κίνηση μετατρέπεται σε υπερστερεό. Στην πραγματικότητα το υπερστερεό είναι το πρά­γμα αυτό καθαυτό, το υπερστερεό ανήκει στην Τέταρτη Διάσταση.

Μόνο με την Διαστημική Αίσθηση μπορούμε να βλέπου­με τα υπερστερεά. Αυτή η αίσθηση είναι ανώτερη της χρονικής αίσθησης. Πραγματικά, η χρονική αίσθηση είναι μόνον η επιφάνεια της διαστημικής αίσθησης.

Το σημείο βγαίνοντας από τον εαυτό του, μετατρέ­πεται σε γραμμή. Η γραμμή βγαίνοντας από τον εαυτό της μετατρέπεται σε επιφάνεια. Η επιφάνεια βγαίνοντας από τον εαυτό της, μετατρέπεται σε στερεό. Το στερεό βγαί­νοντας από τον εαυτό του, με μια κίνηση στο διάστημα, μετατρέπεται σε υπερστερεό.

Τα υπερστερεά περιέχονται μέσα στα στερεά σώματα.

Όταν το Ζωτικό Σώμα βγαίνει από το εσωτερικό ενός οργα­νισμού, αυτός αναπόφευκτα αποσυντίθεται. Το Ζωτικό Σώμα ανήκει στην Τέταρτη Διάσταση, και η Ανθρώπινη Ουσία στην Πέμπτη Διάσταση.

Οι Άγγελοι που ορίζουν τις διαδικασίες της σύλλη­ψης, ζουν κανονικά στην Τέταρτη Διάσταση και αυτοί που κυβερνούν το Θάνατο στην Πέμπτη Διάσταση. Οι πρώτοι συνδέουν το εγώ με το σπερματοζωάριο, οι δεύτεροι σπάνε την σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στο εγώ και στο φυσικό σώμα.

Οι Άγγελοι του Θανάτου είναι αυτοί καθαυτοί, τέλειοι άνθρωποι. Το χάσιμο ενός αγαπημένου προσώπου είναι πολύ πικρό και θα φαινόταν σαν οι Άγγελοι να ήταν υπερβολικά άσπλαχνοι, όμως πραγματικά δεν είναι, μολονότι φαίνεται απίστευτο. Οι Άγγελοι του θανάτου δουλεύουν σύμφωνα με το Νόμο, με την υπέρτατη σοφία και με μέγιστη αγάπη και οίκτο. Και αυτό μπορούμε να το εννοούμε μόνο όταν ταυτιζόμαστε μαζί τους στον Μορια­κό και στον Ηλεκτρονικό Κόσμο.

Οι Άγγελοι της ζωής δίνουν στο ανθρώπινο ον ένα Ζωτικό Σώμα για να μπορεί να ζει. Οι Άγγελοι του θανά­του αφαιρούν από το ανθρώπινο ον την ζωή. Αυτό το κάνουν κόβοντας την Ασημένια Χορδή. Αυτή η χορδή αντιστοιχεί στον ομφάλιο λώρο και στην εσώτερη εσωτερική της δομή είναι επταπλή. Οι Άγγελοι της Ζωής συνδέουν το Μοριακό Σώμα των αποσαρκωμένων με το σπερματοζωάριο. Έτσι, αυτοί επιστρέφουν για να πάρουν ένα νέο σώμα.

Πραγματικά, η Ασημένια Χορδή είναι το νήμα της ζωής που οι Άγγελοι του θανάτου κόβουν στην μέρα και στην ώρα του σύμφωνα με τον Νόμο του Πεπρωμένου. Αυτό το θαυμάσιο νήμα ανήκει στις Ανώτερες Διαστάσεις του Δια­στήματος και είναι ορατό μόνο με την Διαστημική Αίσθηση.

Οι ετοιμοθάνατοι βλέπουν συνήθως τον Άγγελο του σαν μια φασματική σκελετική μορφή αρκετά τρομερή. Πρα­γματικά, αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτός, επενδύεται με το ένδυμα που αντιστοιχεί στο λειτούργημα του.

Στην πρακτική ζωή, η αστυνομία φοράει την στολή της. ο γιατρός την λευκή του ρόμπα, ο δικαστής την τήβεννό του, ο ιερέας το ράσο του κλπ. Οι νεκρώσιμες αμφιέσεις και η σκελετική μορφή των Αγγέλων του θανάτου, τρομο­κρατούν εκείνους που δεν έχουν ακόμη αφυπνίσει την συνείδηση.

Τα νεκρώσιμα σύμβολα των Αγγέλων του θανάτου είναι: το δρέπανο που θερίζει ζωές, το κρανίο του θανάτου, ο μπούφος, η κουκουβάγια κλπ. Πέρα απ’ την δουλειά τους, οι Άγγελοι του θανάτου έχουν το παρουσιαστικό όμορφων αγοριών, ευγενικών δεσποινίδων, Αξιοσέβαστων Δασκάλων κλπ.

Οι Άγγελοι του θανάτου κλιμακώνονται με την μορφή ιεραρχιών. Μεταξύ τους υπάρχουν βαθμοί και βαθμοί, βαθμίδες και βαθμίδες κλπ.

Οι Άγγελοι του θανάτου έχουν τους ναούς τους στον Μοριακό κόσμο, έχουν επίσης τους βαθμούς τους, τα ανά­κτορα και τις βιβλιοθήκες τους. Εκεί, στην απεραντοσύνη του Μεγάλου Ωκεανού της Ζωής, υπάρχει ένα νεκρώσιμο ανάκτορο όπου έχει την κατοικία του ένα από τα κυριό­τερα Τζίνι του θανάτου. Η όψη του προσώπου του είναι αυτή μιας άρρητης δεσποινίδας και το σώμα του είναι αυτό ενός τρομερού άρρενος.

Αυτό το θαυμάσιο Ον χρησιμοποιεί ένα ηλεκτρονικό σώμα ολότελα Ανδρόγυνο. Αυτό το Ον είναι ένα ΘΕΪΚΟ ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ και υπό τις διαταγές του δουλεύουν χιλιάδες Αγγέλων του θανάτου. Στην βιβλιοθήκη του υπάρχουν χιλιά­δες μοριακοί τόμοι όπου βρίσκονται γραμμένα τα ονόματα και τα καρμικά δεδομένα όλων εκείνων που πρέπει να πεθάνουν, ο καθένας στην ημέρα του και στην ώρα του, σύμφωνα με τον Νόμο του Πεπρωμένου. Η Επιστήμη του θανά­του είναι τρομερά θεϊκή.

Το διανοητικό ζώο που λανθασμένα ονομάζεται άνθρω­πος, πεθαίνει ασυνείδητο και γεννιέται ασυνείδητο κι έτσι βαδίζει τυφλό από την κούνια μέχρι το μνήμα χωρίς να ξέρει από που έρχεται και για που πάει.

Όταν κατασκευάζουμε την Ψυχή αφυπνίζουμε Συνείδηση και μόνο τότε γινόμαστε συνειδητοί των Μυστηρίων της Ζωής και του θανάτου. Κάθε άνθρωπος με Ψυχή μπορεί να διαπραγματεύεται με τους Αγγέλους του θανάτου και να αποσαρκώνεται κατά βούλησιν, σύμφωνα με τις ανάγκες του. Αυτό σημαίνει να μπορεί να επιμηκύνει την ζωή, αν αυτό θεωρείται αναγκαίο για να πραγματοποιεί ή να αποπερα­τώσει κάποια εργασία στον φυσικό κόσμο.

Όποιοι Μεταμορφώνονται στον Ηλεκτρονικό Κόσμο, όποιοι κατέχουν ήδη ένα Ηλεκτρονικό Σώμα έχοντας κατα­σκευάσει ένα Πνεύμα, μπορούν να διατάζουν τους Αγγέλους του θανάτου και να διατηρούν το φυσικό τους σώμα για εκατομμύρια χρόνια. Αυτοί είναι οι μεγάλοι σωτήρες της ανθρωπότητας, οι μεγάλοι ηγέτες του κόσμου.

Ας θυμηθούμε τον Βασιλιά του Κόσμου που αναφέρεται από τον Οσσεντόφσκι στο βιβλίο του με τίτλο: Κτήνη, Άνθρωποι και Θεοί. Αυτό το ΜΕΓΑ ΟΝ ζει στο ΑΓΚΑΡΤΙ και κατέχει ένα σώμα αξεδιάλυτης ηλικίας. Αυτό το Μέγα Ον το μνημονεύουν αρχαιότατες θρησκευτικές γραφές.

Ας θυμηθούμε τον ΣΑΝΑΤ ΚΟΥΜΑΡΑ, των Αρχαίο των Ημερών, το Μέγα Θύμα, τον ιδρυτή του Κολλέγιου των Μυημένων της Μεγάλης Λευκής Στοάς. Αυτός ο Μύστης ζει στην έρημο Γκόμπι, σε μια μοναχική όαση. Το σώμα αυτού του Μεγάλου Οντος έχει μια ηλικία μεγαλύτερη των δέκα οκτώ εκατομμυρίων χρόνων. Σε συντροφιά του, κατοικούν, στην ίδια όαση, μια ομάδα Μυστών με αθάνατα λεμουριακά σώματα.

Όλοι αυτοί οι Μύστες ταξιδεύουν με το φυσικό τους σώμα διαμέσου των ανώτερων διαστάσεων του διαστήματος. Αυτοί έχουν την δύναμη να τηλεμεταφέρονται με το φυσικό τους σώμα μέσω της Τέταρτης ή της Πέμπτης Διάστασης. Όλοι αυτοί ασκούν εξουσία πάνω στους Αγγέλους του Θανά­του. Αυτοί είναι Μύστες των Μυστηρίων της Ζωής και του Θανάτου. Όλοι αυτοί είχαν να δουλεύουν με το Μέγα Αρκάνο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ3

ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ

Η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών λέει: Είσαι ασυνείδητος κατά τις τελευταίες τρεισήμισι μέρες. Όσο πιο γρήγορα αναρρώσεις θα έχεις Συνείδηση.

Τί συνέβη; Ότι σε εκείνη την στιγμή όλη η Σαμσάρα, το φαινομενικό Σύμπαν, θα βρίσκεται σε επανάσταση.

Η είσοδος στους Ηλεκτρονικούς και Μοριακούς Κόσμους, κατά την στιγμή του θανάτου, είναι μια τρομερή δοκιμασία για την συνείδηση του ανθρώπου. Η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών επιβεβαιώνει ότι όλοι οι άνθρωποι πέφτουν, κατά την στιγμή του θανάτου, σε μια λιποθυμία που διαρκεί τρεισήμισι μέρες.

O Μαξ Χήντελ, ο Ρούντολφ Στάινερ και πλείστοι άλλοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι κατά την διάρκεια αυτών των τρεισήμισι ημερών το ΑΠΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟ ΕΓΩ βλέπει να περνάει ολόκληρη η ζωή του με μορφή εικόνων και σε ανα­δρομική σειρά. Αυτοί οι συγγραφείς βεβαιώνουν ότι αυτές οι αναμνήσεις περιέχονται στο Ζωτικό Σώμα. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά είναι μόνο ένα μέρος της αλήθειας. Οι περιεχόμενες στο Ζωτικό Σώμα εικόνες και αναμνήσεις, και η αναδρομική τους θέα, είναι μόνο αυτόματη επανά­ληψη από κάτι παρόμοιο στον Ηλεκτρονικό Κόσμο.

Στη στιγμή του θανάτου και κατά την διάρκεια των επόμενων τρεισήμισι ημερών από τον θάνατο, η Συνείδηση μας και η Εσωτερική μας Κρίση είναι ελεύθερα από την ηλεκτρονική εκκένωση. Τότε βλέπουμε ολόκληρη την ζωή μας να περνάει με αναδρομική μορφή. Η εκκένωση είναι τόσο ισχυρή ώστε ο άνθρωπος πέφτει μετά σε μια κατάσταση κώ­ματος και ασυνάρτητων ονείρων. Μόνο εκείνοι που κατέ­χουν αυτό που ονομάζεται Ψυχή μπορούν να αντέξουν την ηλεκτρική εκκένωση χωρίς να χάσουν την Συνείδηση.

Όταν έχουν περάσει τρεισήμισι ημέρες, η ουσία εισέ­ρχεται σε μια κατάσταση Συνείδησης σεληνιακού τύπου. Την στιγμή του θανάτου ξαναζούμε την ζωή με αναδρομική μορφή, υπό την επίδραση της ηλεκτρονικής εκκένωσης, αλλά με πολύ γρήγορο και φοβερό τρόπο. Στον Μοριακό Κόσμο γυρίζουμε για να ξαναζήσουμε την ζωή μας που στα­μάτησε να κυλάει με πολύ πιο αργό ρυθμό, επειδή ο χρόνος στο Μοριακό Κόσμο είναι πιο αργός από ότι στον Ηλεκτρονικό Κόσμο.

Υπό την σεληνιακή επίδραση ξαναζούμε την ζωή μας από την γεροντική μέχρι την παιδική ηλικία και την γέννηση. Οι αποσαρκωμένοι επισκέπτονται τότε εκείνους τους τό­πους με τους οποίους σχετίζονταν, ξαναζούν κάθε σκηνή της ζωής τους, λένε και κάνουν το ίδιο που έκαναν, αισθανόμενοι χαρά για τα καλά έργα και βαθύ ηθικό πόνο για τα κακά.

Όταν έχει τελειώσει η αναδρομή, είναι φανερό ότι έχουμε πλήρη συνείδηση του τελικού αποτελέσματος της ζωής που σταμάτησε να κυλάει. Είναι τότε και μόνο τότε που, κάθε ένας που δεν είναι οριστικά χαμένος, παίρνει την απόφαση να διορθώσει τα λάθη του και να πληρώσει αυτό που πρέπει. Μόνο οι ολοκληρωτικά χαμένοι δεν αντα­ποκρίνονται στα τρομερά κτυπήματα του Μοριακού και του Ηλεκτρονικού κόσμου.

Πραγματικά, αυτά τα όντα είναι πια τόσο υλοποιη­μένα που, εκ των πραγμάτων, επιστρέφουν στον Ορυκτό Κό­σμο. Αυτός είναι η Χριστιανική Κόλαση. Εκεί βρίσκεται ο Αμμίτ, το αιγυπτιακό τέρας-καταβροχθιστής των νεκρών με τα γιγαντιαία του σαγόνια κροκοδείλου, ο καταβροχθιστής των καρδιών, ο κοσμικός γύπας που τρώει τους από­βλητους ή ψοφίμια της ανθρωπότητας, είναι το ρωμαϊκό Αβέρνο, η Ινδοστανική Αβίτσι κλπ.

Όλα τα αναφερόμενα από την Θεοσοφία πλάνα κοσμικής ύπαρξης, μπορούν να συνοψισθούν σε τέσσερις περιοχές: Κόλαση, Γη, Παράδεισος και Ουρανός. Δηλαδή, Ορυκτός Κόσμος, Κυτταρικό Κόσμος, Μοριακός Κόσμος και Ηλεκτρονικός Κόσμος.

Η τελική Κρίση είναι αυτή που αποφασίζει την τύχη των αποσαρκωμένων. Όταν έχει τελειώσει η αναδρομή, έχουμε να παρουσιαστούμε εμπρός στα ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ. Σ’ αυτά τα δικαστήρια πρέπει να απαντούμε για τις οφειλές μας. Η ετυμηγορία των Δικαστών είναι οριστική. Πραγματικά, είναι ανακριβές να βεβαιώσουμε ότι όλα τα όντα περνούν στις Παραδεισιακές περιοχές ή καταστάσεις ευτυχίας ουράνιου τύπου, μετά την κρίση. Στην πραγματικότητα περνά, στις αναφερόμενες από την θεοσοφία άφατες περιοχές, μόνο μία μικρή μειονότητα όντων.

Η Τελική Κρίση διαιρεί τους αποσαρκωμένους σε τρεις ομάδες:

1. Αυτούς που επανενσαρκώνονται αμέσως.

2. Αυτούς που ανέρχονται στις παραδεισιακές και ουράνιες καταστάσεις, και αυτούς που επανενσαρκώνονται πολύ καιρό μετά.

3. Αυτούς που εισέρχονται στο Ορυκτό Βασίλειο (Κόλαση).

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΥΚΛΟΙ

Το Ηλιακό μας Σύστημα είναι ένα πλήρες σώμα με τέσσερις πλήρεις κύκλους. Η περίμετρος καθενός από τους κύκλους έχει το αντίστοιχο του πρότυπου χρόνου. Ο Κύκλος της Ορυκτής Περιοχής, που ονομάζεται κό­λαση ή αβίτσι κλπ, έχει μια κλίμακα χρόνου από 80.000 έως 800 και 80 χρόνια, χρόνος φοβερά αργός, καταλληλό­τατος για όλες εκείνες τις αντιδράσεις των ορυκτών που πραγματοποιούνται στο εσωτερικό του γήινου φλοιού, σ’ εκείνο το βασίλειο που ονομάζεται κόλαση ή Αβίτσι.

Ο Κύκλος της Κυτταρικής Ζωής εκτείνεται από 60 χρόνια έως ένα μήνα, και μέσα σ’ αυτόν το χρόνο αναπτύσ­σονται κανονικά οι οργανισμοί που ζουν στην επιφάνεια της Γης.

Ο Κύκλος της Μοριακής Ζωής εκτείνεται από ένα μήνα έως 40 λεπτά και μετράει όλα τα φαινόμενα και συμβάντα του Μοριακού Κόσμου. Ο Μοριακός Κόσμος είναι η περιοχή ή οι περιοχές της ατμόσφαιρας, ο Παράδεισος όλων των θρησκειών.

Ο Κύκλος της Ηλεκτρονικής Ζωής κυμαίνεται μεταξύ 42 δευτερολέπτων και μισού δευτερόλεπτου. Αυτός είναι ο χρόνος των ουράνιων περιοχών με τον οποίον μετρούνται φαινόμενα του φωτός και ηλιακά γεγονότα.

Η ΑΒΙΤΣΙ

Η καταχθόνια περιοχή της Αβίτσι βρίσκεται στο εσω­τερικό των ορυκτών μανδυών της Γης. Η Αβίτοι βρίσκεται πέρα από τα όρια της εξωτερικής αισθητηριακής αντί­ληψης. Η Αβίτσι αντιστοιχεί στις πιο πυκνές ορυκτές περιοχές. Η Αβίτσι δεν θα μπορούσε ποτέ να ανακαλυφθεί με τις φυσικές αισθήσεις, διότι ανήκει στις περιοχές του υπερπέραν.

Η Αβίτσι έχει εννέα περιοχές τρομερά πυκνές. Η Αβίτσι βρίσκεται στο συμβολισμό των κολάσεων των μεγά­λων θρησκειών. Η λέξη Κόλαση στα λατινικά λέγεται Ινφέρνους που προέρχεται από το ινφεριόρ που σημαί­νει κατώτερος. Οι Ατομικές Κολάσεις της Φύσης, είναι οι βυθισμένοι κόσμοι που είναι τοποθετημένοι στο εσωτε­ρικό της Γης.

Όταν ένας άνθρωπος έχει γίνει υπερβολικά υλιστής, υπερβολικά οκνηρός, τότε, μετά την Κρίση, εισέρχεται στην Αβίτσι. Η Θιβετανική Βίβλος των Νεκρών λέει: Πέφτοντας εδώ, όπου δεν υπάρχει βέβαιος χρόνος διαφυγής, θα έχεις να υποφέρεις αβάσταχτες οδύνες.

Εκείνοι που σε κάθε επανενσάρκωση έγιναν όλο και περισσότερο πυκνοί και μοχθηροί, καταλήγουν να εισέ­λθουν στο βασίλειο που τους είναι συγγενικό. Αυτό είναι το βασίλειο των πετρών όπου ζουν τα εναπομείναντα πετροποιημένα απολιθώματα αυτών που ήταν ζωντανά πλάσματα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι με καρδιά από πέτρα, με καρδιά από στουρναρόπετρα κλπ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δεν ανταποκρίνονται πια σε κανένα είδος τιμωρία και κάθε φορά που επανενσαρκώνονται το μόνο που κάνουν είναι να εργάζονται στο κακό και για το κακό. Αγαπούν το κακό από αγάπη στο ίδιο το κακό. Από την εμμονή στο έγκλημα, από τον υπερβολικό τους υλισμό, έχουν γίνει, κατά κάποιο τρόπο, ορυκτά. Έχουν εισέλθει στο ορυκτό βασίλειο έτοιμοι να έχουν την ίδια τύχη με το ορυκτό.

Αυτό είναι το χωνευτήρι τήξης του οποίου σκοπός είναι να ελευθερώνει ένα κλάσμα της Αιτιατής Αρχής, της πρώτης Ύλης, του ψυχικού προϊόντος, είδος του Εμβρύου της Ψυχής που είναι εγκλεισμένο μέσα στο ορυκτοποιημένο διαβολικό φάντασμα.

Στην Αβίτσι υποεξελίσσονται, με το χρόνο, οι χαμέ­νοι της ανθρώπινης κατάστασης. Υποεξελισσόμενοι περνούν μέχρι την ζωική κατάσταση, μετά επιστρέφουν στο φυτικό βασίλειο και τελικά στο ορυκτό. Κατόπιν αποσυντίθενται σε κοσμική σκόνη.

Όταν αυτοί οι καταχθόνιοι αποσυντίθενται κάτι δια­φεύγει προς τα μέσα και προς τα πάνω αυτό που διαφεύγει είναι το Έμβρυο της Ψυχής, η πρώτη ύλη που επιστρέ­φει στον Κόσμο του Πνεύματος.

Ας θυμηθούμε το όραμα του ΕΡ που λέει τα εξής: Και είπε ότι όλες, καθώς έφθαναν, επέστρεφαν με χαρά προς το λιβάδι και κατασκήνωναν εκεί σάν σε συνάθροιση ....κι έτσι συζητούσαν μεταξύ τους, μερικές βογκώντας και θρηνώντας, όταν θυμούνταν όλα τα φοβερά πράγματα που είχαν υποφέρει και δει στο ταξίδι τους κάτω από την γη. Έλεγαν ότι το ταξίδι τους ήταν χιλίων χρόνων (επειδή σύμφωνα με τον αριθμό των λαθών που κάθε άνθρω­πος είχε διαπράξει και τον αριθμό εκείνων στους οποίους είχε κάνει κακό, υπέφερε για όλα μια τιμωρία, διαδοχικά, δέκα φορές για κάθε ένα).

Τώρα λοιπόν πλήρωναν κάθε εκατό χρόνια, επειδή εκατό χρόνια λογαριάζο­νται σαν μέση διάρκεια της ανθρώπινης ζωής, έτσι, συνέ­βαινε ότι το αντίτιμο του κακώς πράττειν πληρωνόταν δεκαπλάσια.

Η ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ

Η επανενσάρκωση της ανθρώπινης ουσίας αρχίζει από την σύλληψη. Είναι θαυμάσια η τριάδα που ξεκινά την ζωή μας: σύλληψη, κύηση, γέννηση. Προκαλεί κατάπληξη η σκέψη ότι ο άνθρωπος αρχίζει σαν ένα κύτταρο, ζώντας στον κόσμο των κυττάρων, υποταγμένος στον γρήγορο χρόνο των κυττάρων. Είναι εξαίσιο να ξέρουμε ότι μετά από ογδόντα περίπου χρόνια τελειώνει την ζωή του υπερφορτω­μένος από αναμνήσεις.

Οι εσωτερικές αντιδράσεις που ξεκινούν την σύλληψη είναι τρομερά γρήγορες, αλλά καθώς παρέρχεται ο καιρός, αυτός ο χρόνος γίνεται πιο αργός. Όλες οι οργανικές αντιδράσεις γίνονται πιο αργές.

Πράγματι, υπάρχει η σχετικότητα του χρόνου. Η ανθρώπινη κύηση διαρκεί δέκα σεληνιακούς μήνες, η βρε­φική ηλικία 100 σεληνιακούς μήνες, η ζωή, πάνω-κάτω, 1000 σεληνιακούς μήνες.

Το ηλεκτρομαγνητικό ίχνος που αφήνει η ζωή ενός ανθρώπου κατά την στιγμή του θανάτου, αποτυπώνεται τρο­μερά κατά την σύλληψη του εμβρύου. Το μονοπάτι της ζωής σχηματίζεται με τα ίχνη των οπλών του αλόγου του θανάτου. Θάνατος, Δίκη και Σύλληψη συγκροτούν ένα τέλειο τρίο.

Στη στιγμή του θανάτου, λέει μια θιβετανική διδα­σκαλία, οι τέσσερις ήχοι οι επονομαζόμενοι «ήχοι που εμπνέουν ιερό τρόμο», ακούγονται ως εξής:

-Ο ήχος της Ζωτικής Δύναμης του στοιχείου Γη, ένας ήχος ωσάν το κατακρήμνισμα ενός βουνού.

-Ο ήχος της Ζωτικής Δύναμης του Στοιχείου Νερό, ένας ήχος ωσάν αυτόν των κυμάτων του ωκεανού.

-Ο ήχος της Ζωτικής Δύναμης του Στοιχείου Φωτιά, ένας ήχος ωσάν αυτόν της πυρκαγιάς ενός δάσους και

-Ο ήχος της Ζωτικής Δύναμης του Στοιχείου Αέρα, ένας ήχος ωσάν αυτόν χιλίων κεραυνών που αντηχούν ταυ­τόχρονα.

Ο τόπος όπου καταφεύγει κάποιος φεύγοντας απ’ αυτούς τους θορύβους είναι η μήτρα.

Όταν το Σπερματοζωάριο ενώνεται με το Ωάριο, αρχί­ζει η κυοφορία. Το κύτταρο με το οποίο αρχίζει η ανθρώ­πινη ζωή περιέχει 48 χρωμοσώματα. Αυτό μας μιλάει καθαρά για τους 48 νόμους που κυβερνούν τον ανθρώπινο οργανισμό. Υπάρχουν 48 έλεγχοι που ρυθμίζουν τον ανθρώ­πινο οργανισμό. Τα χρωμοσώματα διαιρούνται σε Γονίδια. Μια εκατοντάδα ή και περισσότερο συγκροτούν ένα χρωμό­σωμα. Ολόκληρη η δομή του ανθρώπινου οργανισμού καθορί­ζεται από τα Γονίδια.

Τα Γονίδια είναι πολύ δύσκολο να τα μελετήσει κανείς, διότι αποτελούνται από μικρά μόρια. Δονούνται ταχέως και χρησιμεύουν στην συγκρότηση μιας ενδιάμεσης ζώνης μεταξύ Μοριακού και Κυτταρικού Κόσμου. Αυτά τα Γονίδια κινούνται και συνδυάζονται από τα ραδιενεργά κύματα που εκπέμπει ο ετοιμοθάνατος στις τελευταίες του στιγμές. Έτσι, το καινούργιο φυσικό σώμα είναι το ακρι­βές αποτέλεσμα της περασμένης μας ενσάρκωσης. Το πιστό όργανο του Κάρμα μας.

Η ζωή κάθε ανθρώπου στον φυσικό κόσμο, είναι μια επανάληψη της περασμένης ζωής συν τις καλές και κακές συνέπειες της. Ο χρόνος είναι κύκλος και τα γεγονότα επαναλαμβάνονται, το καθένα στην μέρα του και στην ώρα του. Αυτός είναι ο Νόμος της ΥΠΟΤΡΟΠΗΣ. Το καθετί ξανασυμβαίνει έτσι όπως συνέβη, αλλά με τις συνέπειες του, τόσο τις καλές όσο και τις κακές. Αυτός είναι ο Νόμος του Κάρμα, ο νόμος της Πράξης και Συνέπειας.

Πράγματι, η αυτοματική επανάληψη πράξεων, έχει τον σκοπό να μας κάνει συνειδητούς των ιδιαίτερων λαθών μας. Αυτός είναι ο νόμος, δυστυχώς δεν μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα. Όλα επαναλαμβάνονται στον καιρό τους και στην ώρα τους, καθώς γυρίζουν οι δείκτες του ρολο­γιού Για να αλλάζουμε τις εξωτερικές περιστάσεις, πρέπει πρώτα ν’ αλλάζουμε εμείς εσωτερικά. Και μπορούμε ν’ αλλάζουμε εσωτερικά μόνο όταν κατασκευάζουμε Ψυχή και Πνεύμα, δηλαδή, κατέχοντας το ΕΙΝΑΙ. Μόνο το ΕΙΝΑΙ μπο­ρεί να πράττει. Μόνο το ΕΙΝΑΙ μπορεί ν’ αλλάζει όλα τα πράγματα.

Όποιος θέλει να κατέχει το ΕΙΝΑΙ πρέπει να μετα­τρέπει τις ενέργειες του: τις σεξουαλικές, βουλητικές, συγκινησιακές, νοητικές, εμπαθείς, κινητικές, συναισθη­ματικές κλπ. Πρέπει να μετατρέπουμε τα ευτελή μέταλλα, δηλαδή, τα ελαττώματα μας, σε καθαρότατο χρυσό του Πνεύματος. Μόνο έτσι θα κατέχουμε Ψυχή και Πνεύμα.

Είναι αναγκαίο να πεθαίνει το ΠΟΛΥΠΛΗΘΕΣ ΕΓΩ. Είναι αναγκαίο να γεννιέται μέσα μας το ΕΙΝΑΙ. Η ζωή στον Κυτταρικό Κόσμο είναι μια τρομακτική επανάληψη συμβάντων και μόνο διαλύοντας το ΕΓΩ στην βάση της υπέ­ρτατης ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ και ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ, και κατασκευάζοντας ΨΥΧΗ και ΠΝΕΥΜΑ μπορούμε ν’ απελευθερωνόμαστε απ’ αυτήn την τραγική ρόδα του μοιραίου. Αυτή είναι ένας τρομερός φαύλος κύκλος, αυτή είναι η ρόδα της ΣΑΜΣΑΡΑ.

Η ΜΟΡΙΑΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ

Ο θρύλος του Ζωροάστρη λέει: Καθένας του οποίου τα καλά έργα υπερβαίνουν κατά τρία γραμμάρια την αμαρτία του πηγαίνει στον ουρανό. Καθένας του οποίου η αμαρτία είναι μεγαλύτερη στην κόλαση. Όσον αφορά εκείνον στον οποίο και τα δύο είναι ίσα, παραμένει στο ΑΜΙΣΤΙΚΑΝ μέχρι το μελλοντικό σώμα ή την ανάσταση.

Η Μοριακή Περιοχή είναι η περιοχή του Παραδείσου. Εκείνοι οι άνθρωποι που υπέφεραν πολύ στην ζωή και οι οποίοι ήταν σχετικά πολύ καλοί στην ζωή, βυθίζονται στην ευτυχία του Μοριακού Κόσμου προτού να επιστρέψουν για να πάρουν ένα καινούργιο φυσικό σώμα. Οι Μοριακές περι­οχές είναι κορεσμένες από ευτυχία. Οι ανθρώπινες Ουσίες, σε απουσία του ΠΟΛΥΠΛΗΘΟΥΣ ΕΓΩ, χαίρονται σ’ αυτές τις άρρητες περιοχές.

Τα ΕΓΩ αυτών των ΟΥΣΙΩΝ παραμένουν εν τω μεταξύ στο κατώφλι του μυστηρίου περιμένοντας την νέα ενσάρκωση. Σε απουσία του Εγώ, οι Ουσίες ευημερούν ευτυχισμένες στον Παράδεισο. Αυτά τα άτομα χρησιμοποιούν Μοριακό Σώμα.

Όποιοι κατέχουν τον ΑΣΤΡΙΚΟ ΧΡΙΣΤΟ, ακτινοβολούν από δόξα και είναι ακόμη πιο ευτυχείς στον Παράδεισο. Αυτό το σώμα κατοικεί σε σπερματική κατάσταση μόνο μέσα στον σεξουαλικό σπόρο, αλλά βλαστάνει, γεννιέται όταν ο Μύστης γνωρίζει τα Μυστήρια του Σεξ. Ο ΑΣΤΡΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ είναι ένα υπέροχο σώμα. Τα άτομα που κατέχουν αυτό το σώμα είναι αληθινά αθάνατοι, επειδή ποτέ δεν χάνουν την Συνείδηση.

O Παράδεισος όντας μοριακός διεισδύει και διαπερνά ολόκληρη την γήινη ατμόσφαιρα, σχετιζόμενος πολύ ειδικά με την Ιονόσφαιρα, που βρίσκεται στα εξήντα μίλια πάνω από την γήινη επιφάνεια. Αυτή η περιοχή είναι πάρα πολύ αγνή. Μολονότι οι αστροναύτες ταξιδεύουν διαμέσου αυτής της ζώνης, ποτέ δεν θα μπορέσουν να ανακαλύψουν τον Παράδεισο με τις φυσικές αισθήσεις. Μόνο με την Διαστημική Αίσθηση μπορούμε να δούμε τον Παράδεισο. Η Γνωστι­κή Κίνηση διδάσκει διάφορες επιστημονικές τεχνικές για το άνοιγμα της Διαστημικής Αίσθησης.

Η Μοριακή Περιοχή έχει διάφορες άρρητες περιοχές. Αυτές είναι τα επίπεδα και τα υπο-επίπεδα περί των οποίων μιλούν οι Θεόσοφοι και οι Ροδόσταυροι. Σε εκεί­νες τις περιοχές της δίχως όρια ευτυχίας, ζουν ευτυχι­σμένοι οι αποσαρκωμένοι μέχρι να εξαντληθεί ο χρόνος τους. Το χάραμα, η ημέρα, το σούρουπο και η νύχτα η βρεφική ηλικία, η εφηβεία, η ωριμότητα και τα γηρατειά, κυβερνούν όλον τον κόσμο, μέχρι κι εκείνοι που αποσαρκώνονται υπόκεινται σ’ αυτόν τον Νόμο. Στον καιρό τους, εκείνα τα ευτυχισμένα όντα πρέπει να επιστρέφουν στην ενσάρκωση.

Όλα αυτά που βλέπουν οι αποσαρκωμένοι βρίσκονται μέσα στο ίδιο τους το μυαλό. Οι κατα­στάσεις Ντεβακάν για τις οποίες μιλούν τα θεοσοφικά και ροδοσταυρικά βιβλία, το βεβαιώνουν έτσι. Η κατάσταση ασυνειδησίας στην οποία πέφτουν οι αποσαρκωμένοι εξαιτίας του ηλεκτρονικού σοκ είναι κάτι πολύ θλιβερό, γιατί μολονότι αυτοί χαίρονται την ευτυχία των μοριακών περι­οχών, δεν είναι επαρκώς συνειδητοί όπως θα ήταν ένας Μύστης της Λευκής Στοάς. Μόνο όποιοι έχουν αποκτήσει Ψυχή ζουν συνειδητοί των Ανώτερων Περιοχών του Σύμπαντος.

Οι κοινοί και συνηθισμένοι αποσαρκωμένοι προβάλ­λουν στην μοριακή ατμόσφαιρα τους πόθους τους και τις φιλοδοξίες τους και τα ονειρεύονται αυτά ζώντας σε τέλεια ευτυχία. Οι Μύστες δεν ονειρεύονται γιατί αφύπνισαν την συνείδηση και ζουν σ’ αυτές τις περιοχές αφο­σιωμένοι να εργάζονται σύμφωνα με τους μεγάλους κοσμι­κούς νόμους στο εργαστήριο της φύσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αποσαρκωμένοι δεν χαίρονται το ύπαιθρο ή τα τοπία στον Παράδεισο. Φυσικά αυτοί ζουν άπειρα ευτυχείς με την ατμόσφαιρα ευτυχίας τους.

Η ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ Βίβλος των Νεκρών και το βιβλίο Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΘΝΗΣΚΕΙΝ των μεσαιωνικών χρόνων, διδά­σκουν την προπαρασκευή για τον θάνατο. Οι άνθρωποι οι αφοσιωμένοι αποκλειστικά στα υλικά πράγματα, δεν θα έχουν την ευτυχία να πειραματίζονται την ευδαιμονία του Ηλεκτρονικού Κόσμου, κι αυτό εξαιτίας της κατάστασης ασυνειδησίας στην οποία πέφτουν. Όταν αυτοί οι άνθρωποι ζουν στο Μοριακό Κόσμο, περνούν εκεί τις διακοπές τους ονειρευόμενοι, πίνουν από την πηγή της λησμονιάς κι ονειρεύονται γλυκά.

Το Μοριακό Σώμα είναι μικροσκόπιο και τηλεσκόπιο συγχρόνως. Με αυτό το σώμα μπορούμε να βλέπουμε το άπει­ρα μικρό και το άπειρα μεγάλο. Στον Παράδεισο οι αποσαρκωμένοι μετέχουν της εσώτερης φύσης όλων των δημιουργημάτων, διεισδύοντας στην καρδιά του καθετί που υπάρχει. Είναι καλύτερα να γνωρίζουμε τα πράγματα μέσω διείσδυσης παρά μέσω εξωτερικής αντίληψης.

Η ζωή στον Παράδεισο θα ήταν καλύτερη αν ο αποσαρκωμένος δεν έκανε προβολή στο Μοριακό Κόσμο του δικού του σκηνικού. Εκεί ο καθένας προβάλλει στην ατμόσφαιρα εικόνες του δικού του νου.

Ο ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ο Ηλεκτρονικός Κόσμος είναι ο ηλιακός κόσμος του φωτός, ο κόσμος του Πνεύματος. Όποιοι έχουν Πνεύμα, όποιοι κατέχουν ένα Ηλεκτρο­νικό Σώμα, ασκούν δύναμη πάνω στους μοριακούς, κυτταρι­κούς και ορυκτούς κόσμους. Όποιοι κατέχουν Ηλεκτρονικό Σώμα είναι σε θέση να βοηθούν τους μαθητές τους να δημιουργήσουν τις δικές τους Ψυχές.

Κάθε αληθινός εκπαιδευτής διδάσκει τους μαθητές του να δημιουργούν Ψυχή. Κάθε άνθρωπος με Ψυχή είναι ένας αληθινός αναμορφωτής. Ο άνθρωπος με Ψυχή μπορεί να βοηθά τους μαθητές του διδάσκοντας τους την θεωρία της απόκτησης της Ψυχής τους. Αλλά μόνο ένας άνθρωπος που έχει Ψυχή, θα μπορεί να δουλεύει με εκείνα τα έμβρυα Ψυχών κατά τον ίδιο τρόπο που ένας άνθρωπος με Κυττα­ρικό Σώμα μπορεί να δουλεύει με τα ορυκτά της Γης.

Ορισμένες δηλώσεις υπερβάλλουν όταν λένε ότι το ανθρώπινο ον έχει Ψυχή και Πνεύμα. Στην πραγματικότητα, μέσα στην ανθρώπινη Ουσία υπάρχει ένα κλάσμα του Είναι, αλλ’ αυτό το κλάσμα είναι μόνο η πρώτη ύλη που μας δίνει η ζωή για να κατασκευάζουμε την Ψυχή.

Όποιος κατασκευάζει Ψυχή συγχωνεύεται με την Μεγάλη Συμπαντική Ψυχή. Όποιος κατασκευάζει Πνεύμα ενώνεται με το Συμπαντικό Πνεύμα της Ζωής: «διότι όποιος έχει, θα του δοθεί και θα του περισσέψει. Και όποιος δεν έχει, και αυτό που έχει θα του αφαιρεθεί.» (κατά Ματθαίον κεφ. 13, παρ. 12. «και τον αχρείον δούλον εκβάλετε εις το σκότος το εξώτερον· εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (κατά Ματθαίον, κεφ. 25, παρ. 30)

Η ευδαιμονία της ανθρώπινης Ουσίας στον Ηλεκτρο­νικό Κόσμο, μετά Θάνατον, είναι πολύ παροδική διότι το ανθρώπινο ον δεν είναι ακόμη προετοιμασμένο για να ζει συνεχώς σε εκείνη την ηλιακή περιοχή.

Υπάρχουν σχολές για την «δημιουργία Ψυχής» και επίσης σχολές Σεξουαλικής Αναγέννησης για την «δημιου­ργία Πνεύματος».

Η Γνωστική Ροδοσταυρική σχολή είναι ναός και σχολή συγχρόνως. Η Γνωστική Κίνηση είναι εσω­τερικά ενωμένη με την αυθεντική και νόμιμη Ροδοσταυρική σχολή που υπάρχει μόνο στους Ανώτερους Κόσμους.

Η Γνω­στική μας Κίνηση διδάσκει τον πραγματικό δρόμο της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ. Η σχολή μας διδάσκει την δημιουργία Ψυχής και Πνεύματος. Η Κίνηση μας έχει την πληρέστερη ΕΣΩΤΕ­ΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ. Η Κίνηση μας ξεκινά την Νέα Υδροχοϊκή Εποχή μέσα στο μεγαλόπρεπο κεραυνοβόλημα της σκέψης.

O Ηλεκτρονικός κόσμος είναι θαυμάσιος. Στον Μορια­κό Κόσμο το φως και ο ήχος διαχέονται 100 φορές πιο γρήγορα από ότι στην Κυτταρική Περιοχή, αλλά στην Ηλε­κτρονική Περιοχή ταξιδεύουν στιγμιαία, όχι κατά μήκος μιας γραμμής, όπως στην Κυτταρική Περιοχή, ούτε μέσω μιας επιφάνειας, αλλά διαμέσου ενός όγκου διαστήματος και όντας ανεξάρτητα από κάθε ατμόσφαιρα μπορούν να ταξιδεύουν στον Ήλιο σε επτά λεπτά.

Στον Ηλεκτρονικό Κόσμο είμαστε Φως και ζούμε σε όλα τα πράγματα. Εκεί έχουμε προσωπική τρομακτική εμπειρία της Πραγματικότητας της Ενότητας της Ζωής. Τα Ηλεκτρονικά Σώματα κινούνται ελεύθερα με το Μέγα Φως στο θεϊκό Διάστημα. Η ανθρώπινη Συνείδηση, ντυμένη με το Ηλεκτρονικό της Σώμα, περικλείει μέσα της, την Ζωή και την Συνείδηση όλων των όντων του Σύμπαντος. Αυτό είναι η Γιόγκα, η ένωση με τον Θεό.

Κάθε ένας που αποκτά Πνεύμα πρέπει να ζήσει το ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Στην πρακτική ζωή του, στο σπιτικό του, στον λαό του, ανάμεσα στους ανθρώπους του. Αυτό είναι ένα Κοσμικό Δράμα που υπάρχει πριν από τον ερχομό του Ιησού. Η ουσία του Δράματος, το κυρίαρχο γεγονός του, είναι ο θάνατος του Μυημένου και η υπέρτατη παράδοση του στον ΠΑΤΕΡΑ. Αυτό το γεγονός συμβαίνει εν μέσω κεραυνών, βροντών και μεγάλων σεισμών.

Η Μεταμόρφωση του κυρίαρχου προσώπου στον Ηλεκτρονικό Κόσμο, η απόκτηση του Πνεύματος, είναι κάτι το μεγαλειώδες και τρομερά θεϊκό.

Σε κείνες τις στιγμές, η ηλεκτρονική δύναμη μετα­κινείται και ανοίγει για μια στιγμή, με μία κάθετη ρωγμή διαμέσου όλων των επιπέ­δων της Κοσμικής Συνείδησης, τους Εσωτερικούς Κόσμους στην συνήθη αντίληψη του κοινού και συνηθισμένου ανθρώπου του δρόμου.

Τότε συμβαίνουν όλα τα θαυμάσια πράγματα που αφη­γούνται τα Ευαγγέλια όταν ο Ιησούς εξέπνευσε στο Σταυρό. Τρέμει η Γη, ανοίγουν τα μνήματα, ανασταίνονται οι Άγιοι και όλοι αναφωνούν: ΑΛΗΘΙΝΑ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ.

Η Γνωστική Κίνηση είναι οργάνωση με περισσότερα από 3 εκατομμύρια μέλη σε όλον τον κόσμο. Ο σεβάσμιος κύριος Samael Aun Weor, είναι το μεγάλο είδωλο της Εποχής του Υδροχόου, είναι ο ιδρυτής-Πρόεδρος. Ο Samael Aun Weor είναι κύριος των μεγαλύτερων μυστηρίων, και όλα αυτά έχουν κρυφτεί από τα ανθρώπινα όντα για αιώνες και είναι το προνόμιο που έχουν λίγοι, οι λίγοι μυημένοι της ανθρωπότητας. Όλα αυτά είναι κρυμμένα στα ιερά βιβλία όλων των θρησκειών όλων των χρόνων, όλα αυτά παρέμειναν ερμητικώς σφραγισμένα στους ιερούς ναούς των μεγάλων πολιτισμών που έχουν προηγηθεί κατά την διάρκεια της ιστορίας. Όλη αποκαλύπτεται από αυτόν τον κύριο, χωρίς οποιοδήποτε πέπλο για την σωτηρία της ανθρωπότητας.

Η Γνωστική είναι πρακτική. Με αυτές τις διδασκαλίες θα είστε σε θέση να αναπτύξετε τις απόκρυφες δυνάμεις σας, να δείτε, να ακούσετε, να αγγίξετε και να αισθανθείτε τους αγγέλους, τους αρχαγγέλους, τα Σεραφείμ, τις Δυνάμεις. Με τις πρακτικές μας θα είστε σε θέση ακόμη και να φθάσετε στην Ένωση με τον Θεό.

Samael Aun Weor