13 Μαρτίου 2012

23 ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο Εγώ, το οποίο αρέσκεται στο να αναπολεί όλα αυτά τα οποία έχουν συμβεί στην ζωή του.
Τα κατορθώματα, τα βάσανα, τα ωραία ή άσχημα περιστατικά, οι θλιβερές καταστάσεις, οι προδοσίες, οι ατυχίες και οι αρρώστιες, αποκτούν μια ιδιαίτερη όψη όταν ο άνθρωπος αρχίζει να τα διηγείται. Με την αφήγηση δημιουργείται μια «ψυχολογική ατμόσφαιρα», ένα «εσωτερικό τραγούδι», ένα «ηρωικό έπος», το οποίο με κάθε ευκαιρία ο άνθρωπος απαγγέλλει στους άλλους.
Τραγουδάει για τα βάσανα και τι περιπέτειές του. Για το πόσο καλός, αγαθός, τίμιος κλπ είναι. Για το πόσο σκληρά του φέρθηκε η ζωή, οι φίλοι του, οι γνωστοί του κλπ.
Επειδή το ψυχολογικό τραγούδι έχει άμεση σχέση με την «εσω¬τερική αυτοθεώρηση», πρέπει να αναλογιστούμε πολύ σοβαρά πάνω στην έννοια αυτού του συγκεκριμένου εγώ.
Η «εσωτερική αυτοθεώρηση» είναι αποτέλεσμα της ταύτισής μας με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Έχει μεγάλα και καταστροφικά αποτελέσματα επάνω μας. Αυτό είναι κάτι το οποίο αγνοούμε με αξιοθρήνητο τρόπο. Εκτός του ότι υπνωτίζει την συνείδηση μας, μας κάνει να χάνουμε και πάρα πολλή ενέρ¬γεια.
Επειδή αγαπάμε υπερβο¬λικά τον εαυτό μας και αισθανόμαστε συμπόνια για αυτόν, μας δημιουργούνται τα παρακάτω αποτελέσματα:
-Σκεπτόμαστε ότι, ενώ πά¬ντοτε συμπεριφερόμαστε πολύ καλά στον γείτονα, στον φίλο, στο αφεντικό, στους γονείς, στα αδέλφια, στην γυναίκα και στα παι¬διά μας, κανένας τους δεν μπορεί να το εκτιμήσει αυτό.
-Φτάνουμε σε σημείο να κάνουμε λογα¬ρια¬σμούς για το ότι δεν μας πλήρωσαν όπως έπρεπε για όλες τις καλοσύνες που έχουμε κάνει προς όλους τους προαναφερθέντες ανθρώπους.
-Πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε οι καλοί, ενώ όλοι οι άλλοι είναι οι κακόβουλοι και οι πα-λιάνθρωποι.
-Ανησυχούμε πάρα πολύ για το τι θα μπορούσαν να σκεφτούν οι άλλοι για εμάς και δρούμε πάντα με βάση αυτόν τον φόβο.
Εάν νομίζουμε για παράδειγμα ότι υποθέτουν ότι είμαστε άτιμοι, ανειλικρινείς, ή απατεώνες τότε φερόμαστε πάντα με επιφυλακτικότητα και καχυποψία .
Σε αυτές ακριβώς τις φανταστικές και παράλογες ανησυχίες μας οφείλονται πολλές εχθρικές στάσεις μας και αντιπάθειες για άτομα που δεν μας έχουν κάνει κανένα κακό.
Όντας εγκλω¬βισμένοι σε όλα αυτά, καταντάμε ανυπόφοροι και βαρετοί για όλον τον κό¬σμο.
Με ένα τέτοιο άτομο σίγουρα αδυνατεί κάποιος να κουβεντιάσει, γιατί οποιαδήποτε συζήτηση καταλήγει στο ση¬μειωματά¬ριο των λογαριασμών του και στις ταλαιπωρίες που έχει υποστεί κατά καιρούς στην ζωή του από τους άλλους.
Είναι βέβαιο ότι στην Γνωστική Εσωτερική Δουλειά η ψυ¬χική ανάπτυξη είναι δυνατή μόνο όταν συγχωρούμε τους άλ¬λους.
Αν κανείς ζει από στιγμή σε στιγμή και από λεπτό σε λεπτό υποφέ¬ρο¬ντας για ότι του χρωστούν, για ότι του έκαναν, για όσες πίκρες τον πό¬τισαν, τραγουδώντας πάντα με το ίδιο τραγούδι, πάντα με τους ίδιους παλιούς λογαρισαμούς τίποτα αξιόλογο δεν θα μπορέσει να αναπτυχθεί στο εσωτερικό του.
Η Προσευχή του Κυρίου λέει: «Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών».
Ο μεγάλος Δάσκαλος Ιησούς είπε: «Να έρθεις σε συμφωνία με τον αντίδικό σου γρήγορα, όσο είσαι στον δρόμο μαζί του, για να μην τύχει και σε παραδώσει ο αντίδικός σου στον δικαστή και ο δικαστής στον δε¬σμοφύλακα και ριχτείς στην φυλακή. Σε βεβαιώ ότι δεν θα βγεις από εκεί αν δεν πληρώσεις και τον τελευταίο κοδράντη». Ματθαίος κεφ. Ε, παρ. 25-26.
Αν μας χρωστούν, σημαίνει πως χρωστάμε. Αν απαιτήσουμε να μας πληρώ¬σουν μέχρι και την τελευταία δεκάρα, οφείλουμε πρώτα να πληρώσουμε εμείς μέχρι και την τελευταία δεκάρα που χρωστάμε.
Αυτός είναι ο νόμος της αντεκδίκησης: «οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Φαύλος κύκλος, κάτι παράλογο.
Οι συγνώμες, η πλήρης ικανοποίηση και οι ταπεινώσεις τις οποίες απαι¬τούμε από τους άλλους για τα όποια κακά (αληθινά ή φανταστικά) που μας προκά¬λεσαν, απαιτούνται επίσης και από εμάς, αν και εμείς θεωρούμε τους εαυ¬τούς μας «ήμερα πρό¬βατα».
Το να τοποθετείται κανείς κάτω από μη αναγκαίους νόμους (της αντεκδίκησης) εί¬ναι παράλογο. Καλύτερα είναι να βάζει τον εαυτό του κάτω από νέες επιρ¬ροές.
Ο νόμος της Ευσπλαχνίας είναι μια επιρροή πολύ ανώτερη από τον νό¬μο του βίαιου ανθρώπου.
Είναι επείγον και απαραίτητο το να πάρουμε έξυπνα θέση κάτω από τις θαυμαστές επιρροές της Εσωτερικής Γνωστικής Δουλειάς, να ξεχάσουμε ότι μας χρωστούν και να εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας οποιαδήποτε μορφή αυτοθεώρησης.
Ποτέ δεν πρέπει να επιτρέπουμε μέσα μας συναισθήματα εκδίκη¬σης, μνησικακίας, αρνητικές συγκινήσεις, αγωνίες για τα κακά που μας προκάλεσαν, βία, φθόνο και ακατάπαυστη ανάμνηση οφειλών.
Αν παρατηρήσουμε τα πλήθη μπορούμε να αποδείξουμε με άμεσο τρόπο, ότι καθένας τραγουδάει το δικό του ψυχολογικό τραγούδι.
Μερικές φορές το τραγουδάει χωρίς να τον κουρδίσει κανείς, χωρίς κα¬νείς να του δίνει θάρρος, ενώ σε άλλες περιπτώσεις το κάνει μετά από κάμποσα ποτήρια κρασί.
Πολύ συχνά κάποιο άτομο δένεται με φιλία με ένα άλλο άτομο, μόνο και μόνο γιατί του είναι εύκολο να του τραγουδάει το τραγούδι του.
Δυστυχώς τέτοιου είδους σχέσεις τελειώνουν, όταν ζητηθεί από τον «τραγουδιστή» να σωπάσει, να «αλλάξει δίσκο» και να μιλήσει για άλλα πράγ¬ματα.
Τότε ο μνησίκακος τραγουδιστής φεύγει για να αναζητήσει νέο φίλο, κάποιον που να είναι διατεθειμένος να τον ακούει για απεριόριστο χρόνο.
Κατανόηση απαιτεί ο τραγουδιστής, κάποιον που να τον κατα¬λα¬βαίνει, λες και είναι εύκολο να καταλάβεις έναν άλλον άνθρωπο.
Για να καταλάβεις έναν άλλον άνθρωπο πρέπει πρώτα να καταλά¬βεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Δυστυχώς ο καλός τραγουδιστής νομίζει ότι καταλαβαίνει τον εαυτό του.
Είναι πολλοί οι απογοητευμένοι τραγουδιστές που διαψεύστηκαν, που τραγου¬δάνε το τραγούδι ότι δεν τους καταλαβαίνουν, και ονειρεύο¬νται ένα θαυμαστό κόσμο όπου αυτοί θα είναι οι κεντρικές μορφές.
Εντούτοις δεν τραγουδούν όλοι οι τραγουδιστές δημόσια. Υπάρ¬χουν επίσης και οι συγκρατημένοι, που τραγουδούν μυστικά.
Είναι άτομα που δούλεψαν πολύ, που υπέφεραν υπερβολικά, που αισθάνονται εξαπατημένοι, σκέφτονται ότι η ζωή τους χρω¬στάει όλα εκείνα που ποτέ δεν φάνηκαν ικανοί να πετύχουν.
Αισθάνονται μια εσωτερική λύπη συνήθως, μια αίσθηση μο¬νοτο¬νίας και τρομερής ανίας, εσωτερική κούραση και απογοήτευση, γύρω από όπου στοιβάζονται οι σκέψεις τους.
Αναμφισβήτητα τα κρυφά τραγούδια, μας κλείνουν το πέρα¬σμα στο δρόμο της Εσωτερικής Αυτοπραγμάτωσης του Είναι.
Δυστυχώς, τέτοια κρυφά εσωτερικά τραγούδια περνούν απαρατή¬ρητα από εμάς τους ίδιους, που τα τραγουδάμε, εκτός και αν τα παρατηρήσουμε σκόπιμα.
Σαφώς κάθε παρατήρηση του εαυτού μας, αφήνει το φως της συνείδησης να περάσει μέσα μας, στα εσώτερα βάθη μας.
Είναι απαραίτητο να παρατηρούμε τον εαυτό μας όταν εί¬μαστε μό¬νοι μας, με τον ίδιο τρόπο όπως όταν σχετιζόμαστε με τους άλλους.
Όταν κάποιος είναι μόνος του παρουσιάζονται ΕΓΩ, σκέψεις και αρνητικές συγκινήσεις πολύ διαφορε¬τικές από τις συνηθισμένες.
Δεν έχουμε πάντα καλή συνοδεία όταν είμαστε μόνοι μας. Είναι σχεδόν φυσιολογικό να έχουμε πολύ κακή συ¬νοδεία σε πλήρη μοναξιά. Τα περισσότερο αρνητικά και επικίνδυνα εγώ παρου¬σιά¬ζονται όταν είμαστε μόνοι μας.
Τελικά σε θέματα Επαναστατικής Ψυχολογίας, κάποιος που τραγουδάει υπερβολικά καλά, σίγουρα δεν μπορεί να πάει μακρύτερα από τον εαυτό του, μέ¬νει στο παρελθόν.
Ένα πρόσωπο που εμποδίζεται από θλιβερά τραγούδια δεν μπορεί να αλλάξει το υπαρξιακό του επίπεδο, δεν μπορεί να πάει μακρύτερα από αυτό που είναι.
Για να περάσει κανείς σε Ανώτερο Επίπεδο του Είναι, πρέπει ακρι¬βώς να σταματήσει να είναι αυτό που είναι.
Επισήμανση : Πολλές φορές εκφράζουμε τους πόνους μας και
με έναρθρα ή άναρθρα τραγούδια.