13 Μαΐου 2019

Οι κλέφτες της αγάπης μας

Ανεβάζω και πάλι μία παλαιότερη ανάρτησή μου σχετικά με όλους αυτούς τους ζητιάνους που μας έχουν κατακλείσει. και συμπληρώνω με ένα βίντεο που τράβηξα μόλις σήμερα. Οι ζητιάνοι έχουν περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο. Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε.

Κάθε τόσο γράφω κείμενα για την κατάστασή μας, η οποία έχει σχέση με την παγκόσμια κατάσταση, η οποία έχει σχέση με τον ανθρώπινο ψυχισμό, ο οποίος δεν έχει πλέον καμία σχέση με ανθρωπιά. Και ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της κατάστασης αυτής είναι εκείνοι πού κλέβουν την αγάπη μας.
1] Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα κείμενο όπου ο αρθρογράφος έκανε μία συγκλονιστική ανακάλυψη: κατάλαβε ότι τα παιδιά που κρατάνε οι ζητιάνες είναι ναρκωμένα για να μην κινούνται.
Τι λες ρε παιδί!!!
Λες και θέλει πολύ μυαλό και πολύ έρευνα για να καταλάβεις ότι είναι αδύνατον για ένα παιδί τεσσάρων ετών να κάθεται συνέχεια ακίνητο και να κοιμάται. Ένα τέτοιο παιδί δεν μπορεί να κάτσει ήσυχο πάνω από ένα δευτερόλεπτο. Ο εγκέφαλός του διψάει για εμπειρίες και το σώμα του για κίνηση.
Αυτό βέβαια δεν είναι το μόνο παράδειγμα κλοπής της αγάπης μας.
2] Πριν πολλά χρόνια, ΞΑΦΝΙΚΑ, τα φανάρια γέμισαν από μικρά παιδιά πού ζητιάνευαν, καθάριζαν τζάμια ή πούλαγαν διάφορα. Και το κράτος δικαίου πού έχουμε (πολύ ωραίο αυτό το ανέκδοτο) δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει γιατί παιδιά που έπρεπε να είναι σε κάποιο σχολείο τριγυρνάνε ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Έπειτα, και πάλι τελείως ξαφνικά, τα παιδιά εξαφανίστηκαν. Προφανώς κάτι συνέβη το οποίο δεν θα μάθουμε ποτέ.
3] Σε φανάρι κάπου στην Αθήνα είδα έκθαμβος  την εξής σκηνή: Ένας «ανάπηρος» με στραβωμένο πόδι, κούτσαινε και πήγαινε από το ένα αυτοκίνητο στο άλλο ζητιανεύοντας. Ακριβώς στην απέναντι μεριά, στα απέναντι σταματημένα αυτοκίνητα, ένας άλλος «ανάπηρος» με στραβωμένο πόδι και αυτός, κούτσαινε και πήγαινε από το ένα αυτοκίνητο στο άλλο ζητιανεύοντας!  Απίστευτη σύμπτωση ἤ απίστευτο θράσος;
4] Στο Μοναστηράκι, Κυριακή πρωί, ένας πιτσιρικάς είναι καθισμένος στην άκρη του δρόμου ζητιανεύοντας από τούς περαστικούς. Τον είδα κατεβαίνοντας τον δρόμο. Μετά από μισή ώρα περίπου ξαναπέρασα από το ίδιο σημείο. Ο πιτσιρικάς είχε αφήσει το πόστο του και έκανε διάλειμμα! Είχε πάει δύο μέτρα παραδίπλα και κάπνιζε κάτω από ένα δεντράκι. Απίστευτο θράσος ή όχι;
5] Σε φανάρι κάπου στην Νίκαια ένας σκελετωμένος τύπος, κάπου στα σαράντα, βρώμικος, αξύριστος και αναμαλλιασμένος ζητιάνευε καπνίζοντας. Στην άκρη, στο πεζοδρόμιο υπήρχε ένα μισοάδειο μπουκάλι με μπύρα και ένα πακέτο τσιγάρα. Έπινε λίγη μπίρα και μετά αφήνοντας το μπουκάλι πήγαινε στα σταματημένα αυτοκίνητα και κλαιγόταν. Απίστευτο θράσος ή όχι;

Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι αναξιοπαθούντες, οι οποίοι είναι αόρατοι για το «κράτος δικαίου». Αλλά υπάρχουν και πολλοί (ίσως οι περισσότεροι) οι οποίοι έχουν έναν σκοπό: να κλέψουν την αγάπη μας. Αυτός ο σκοπός είναι ένας πολύ ιδιαίτερος σκοπός. Έχει σχέση με εκείνο το Σύστημα, το οποίο αναφέρω κάθε τόσο στα κείμενά μου. Αυτό το Σύστημα (όχι οι πολυεθνικές, όχι οι Εβραίοι, όχι οι τάδε ούτε οι δείνα) επιδιώκει εδώ και πολύ καιρό την μεταμόρφωσή μας σε ζώα. Και ένα μέσον για να το επιτύχει αυτό είναι οι ζητιάνοι που κλέβουν την αγάπη μας.
Είναι τόσο εξόφθαλμα ορατή η ασυδοσία, η αυθάδεια και η κοροϊδία από πολλούς από αυτούς, ώστε το αποτέλεσμα είναι ένα: Κρυώνει την ψυχή μας.
Δεν μπορείς πλέον να πιστέψεις εκείνον που σου λέει «χρειάζομαι βοήθεια». 
Σιγά σιγά η καλοσύνη, η αγάπη και η ευαισθησία για τον συνάνθρωπό μας σβήνει. Σιγά σιγά η καρδιά μας μετατρέπεται σε ένα κομμάτι πάγο. 
Σιγά σιγά μετατρεπόμαστε σε ζώα, τα οποία μπορούν να χαίρονται και να τρώνε, την στιγμή που δίπλα τους ένα άλλο ζώο υποφέρει, πεθαίνει της πείνας ή τρώγεται ζωντανό.
Οι κλέφτες της αγάπης: άλλο ένα δείγμα του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ Αντίχριστου.

Το Ένα

Άραγε πως συνέβη η δημιουργία του σύμπαντος; Ποιες είναι οι αιτίες αυτής της δημιουργίας; Γιατί συνέβησαν όλα όσα συνέβησαν έτσι όπως συνέβησαν;
1] Η Δημιουργία υπήρξε το τυχαίο αποτέλεσμα μίας σειράς τυχαίων γεγονότων;
2] Η Δημιουργία υπήρξε το μη-τυχαίο αποτέλεσμα μίας ακαθόριστης, άγνωστης και ανεξερεύνητης Βούλησης;
Ότι και να διαλέξετε έχετε χάσει! Δεν θα μπορέσετε ποτέ να αποδείξετε τίποτε σχετικά με την αρχή του σύμπαντος. Μπορείτε μόνο να κάνετε υποθέσεις και να προτιμήσετε να διαλέξετε σαν σωστό αυτό ή εκείνο.
Έτσι κι αλλιώς και οι δύο απόψεις ξεκινάνε από το ίδιο σημείο.
1] Κατά τους υπέρμαχους της ύλης, το Τίποτε αποφάσισε [έτσι στα καλά καθούμενα] να κινηθεί. Έτσι συνέβη το Μεγάλο Μπάμ, η μεγάλη έκρηξη που δημιούργησε την ύλη, τους νόμους και το σύμπαν όπως ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ.
2] Κατά τους υπέρμαχους του θεού, κάποια στιγμή, ο θεός αποφάσισε [έτσι στα καλά καθούμενα] να δημιουργήσει την ύλη, τους νόμους και το σύμπαν όπως ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ.
Η αντιπαλότητα είναι μεγάλη και ΚΑΝΕΝΑΣ δεν αντιλαμβάνεται την ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ των δύο θεωριών.
1] Αν και υπάρχει μία τεράστια ποικιλία θεωριών, σε γενικές γραμμές οι περισσότεροι φυσικοί θεωρούν ότι, πριν το σημείο μηδέν, το σύμπαν ήταν περίπου 1024 φορές μικρότερο από ένα άτομο [!!!!!!] και είχε θερμοκρασία περί τους 1032 βαθμούς Κέλβιν [!!!!!!]. Μην ρωτάτε πως κατέληξαν σε αυτό το συμπέρασμα! Το θέμα είναι ότι η ύλη, σε αυτές τις συνθήκες, αποτελείται από ένα διάπυρο σύννεφο από πρωτονίων, ηλεκτρονίων και νετρονίων.
2] Από την άλλη μεριά, ο Θεός που δημιούργησε το Σύμπαν είναι τριαδικός και «αποτελείται» από τρεις δυνάμεις: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Σε αυτό συμφωνούν [παρά τις διαφορές στον τρόπο έκφρασης] ΟΛΕΣ οι μεγάλες θρησκείες, παλιές και νέες.

Προσωπικά δεν βλέπω καμία διαφορά ανάμεσα στο σύννεφο πρωτονίων, ηλεκτρονίων και νετρονίων και στον τριαδικό θεό, σαν αιτία δημιουργίας του Σύμπαντος.
Τελικά θα προτιμήσω την εκδοχή των αρχαίων Αθηναίων οι οποίοι είχαν στήσει έναν βωμό στον «άγνωστο θεό» όχι σε έναν ακόμα θεό από τους πολλούς που υποτίθεται ότι είχαν και τον οποίο ίσως δεν γνώριζαν ή δεν είχαν φανταστεί, αλλά στον πραγματικό θεό [την αντικειμενικά πραγματική αιτία των πάντων] ο οποίος είναι τελείως έξω από την δυνατότητα κατανόησης του ανθρώπου.
Το θέμα ΦΥΣΙΚΑ ούτε εξαντλείται έτσι εύκολα ούτε και μπορεί να έχει ένα τελικό συμπέρασμα έτσι εύκολα. Αλλά ως «αιτία για σκέψη» θα τελειώσω με ένα κομμάτι από ένα σανσκριτικό κείμενο. Αυτά τα κείμενα είναι πανάρχαια, περιέχουν έναν τεράστιο όγκο πραγματικά απίστευτων πληροφοριών, χρησιμοποιούν γιγάντιες μονάδες χρόνου και γενικά «προκαλούν». Έτσι οι περισσότεροι άνθρωποι είτε τα αγνοούν είτε προτιμούν να τα θεωρήσουν προϊόν φαντασίας.

Ούτε ανυπαρξία, ούτε ύπαρξη υπήρχε τότε.
Και δεν υπήρχε ψηλά ούτε ο αέρας ούτε ο ουρανός.
Τι σάλευε πέρα δώθε;
Τι ήταν το ανεξερεύνητο;
Δεν υπήρχε τότε ούτε θάνατος ούτε αθανασία, ούτε σημάδι μέρας ή νύχτας.
Αυτό το Ένα ανάπνεε με δικούς του νόμους χωρίς να ανασαίνει.
Τίποτε άλλο εκτός από Αυτό δεν υπήρχε στην αρχή.
Το σκοτάδι ήταν κρυμμένο μέσα στο σκοτάδι.
Κάτι γεμάτο ζωτικότητα που ήταν τυλιγμένο από το κενό.
Το Ένα γεννήθηκε από την ίδια την δύναμη του καυτού του πόθου.
Υπήρχε πάνω;
Υπήρχε κάτω;
Ποιος να ξέρει;
Ποιος μπορεί να πει σίγουρα από πού προήλθαν; Από πού ξεπήδησε η Δημιουργία;
ΡΙΓΚ-ΒΕΔΑ